Chess Training for Candidate Masters

Wydanie 2017
Liczba stron 208
Format A5
Język angielski

Ale ma to również swoją negatywną stronę. Wielu młodych szachistów postrzega komputer jako ostateczną odpowiedź na niemal wszystko. Uważają, że analiza komputerowa to najlepszy i najszybszy sposób na odkrycie prawdy w każdej pozycji na szachownicy.

W rezultacie wielu z tych graczy stopniowo przestało samodzielnie myśleć i analizować.

Wybitny rosyjski trener szachowy Alexander Kalinin wie, że aby osiągnąć prawdziwy postęp w szachach, potrzeba nie więcej danych komputerowych, lecz większego zrozumienia.

Aby w pełni przyswoić wszystkie dostępne dane i odkryć ostateczne tajemnice szachów, musisz oderwać swoje podejmowanie decyzji od uzależnienia od komputera i (ponownie) rozwinąć nawyk korzystania z własnego mózgu.

Kalinin pomaga graczom dążącym do tytułu mistrzowskiego, pokazując, jak konkretna wiedza prowadzi do lepszych decyzji przy szachownicy.

Mistrz musi rozumieć znaczenie estetyki, wiedzieć, jak ograniczyć wpływ komputera, akceptować, że klasyczne dziedzictwo jest niezbędne w jego rozwoju, uczyć się znaczenia ludzkiej interakcji w osiąganiu mistrzostwa analitycznego oraz rozumieć, jak dostrzegać i zwalczać swoje słabości.

Kalinin dostarcza kandydatom na mistrzów bogaty materiał do nauki i treningu. Zdecydowana większość tego materiału nigdy wcześniej nie została opublikowana. Kalinin ujawnia błędy, które sam popełnił na swojej drodze do tytułu mistrzowskiego.

Większość przykładów pochodzi z partii graczy, którzy sami są w drodze do szachowego mistrzostwa.

Alexander Kalinin jest międzynarodowym arcymistrzem z Rosji i wybitnym trenerem szachowym. Trenował Daniela Naroditsky'ego (USA), prowadząc go do zwycięstwa w Mistrzostwach Świata Juniorów, i z powodzeniem współpracował z mistrzynią Rosji i Europy Valentiną Guniną.

GM Daniel Naroditsky:
"Sasza Kalinin ma bystre zrozumienie tego, z czym zmagają się współcześni szachiści i co muszą zrobić, aby się poprawić."

IM Jeroen Bosch, Schaakmagazine:
"Napisana z dużą wiedzą fachową i miłością (..) Kalinin opowiada przekonującą historię."

IM Frank Zeller, Schach Magazine:
"Przykłady zostały dobrane fachowym okiem, z myślą o wartości instruktażowej. Treść jest łatwa do zrozumienia, intuicyjne wskazówki łatwo zapamiętać, a lektura książki sprawia przyjemność." 

GM Matthew Sadler, były mistrz Wielkiej Brytanii:
"Niezwykle interesujące! Jak obiecuje opis książki, większość tego materiału treningowego nigdy wcześniej nie została opublikowana, a we wszystkich obszarach gry znajdują się fascynujące analizy. Bardzo spodobały mi się również drobne porady rozsiane po całej książce."

Przedmowa

Dzień 28 listopada 2007 roku będę wspominał z miłością przez resztę życia.
Był to dzień, w którym wygrałem swoją ostatnią partię na Mistrzostwach Świata Juniorów do lat 12 w Antalyi w Turcji, zapewniając sobie tym samym złoty medal.
Każdy moment – od chwili, gdy obudziłem się rano, aż po moment, gdy poszedłem spać – mam wyryty głęboko w pamięci, ale jeden epizod z tego dnia wyróżnia się ponad wszystkie inne.

Gdy mój przeciwnik Ivan Bukavshin – który później stał się jednym z najsilniejszych młodych rosyjskich arcymistrzów, ale tragicznie zmarł przedwcześnie w styczniu 2016 roku – podał rękę na znak porażki, ledwo mogłem opanować swój entuzjazm.
Chciałem skakać po każdym stole, krzyczeć z radości, obejmować wszystko, co choć trochę przypominało człowieka.

Gdy wyszedłem z sali turniejowej, czekała na mnie mama i mój trener, GM Alexander (Sasza) Kalinin, który prowadził mnie na tym turnieju – i którego książkę teraz trzymasz w rękach.
Po nieuniknionych uściskach i słowach gratulacji Sasza i ja wymieniliśmy spojrzenia.
Po każdej partii – czy wygrałem, przegrałem, czy zremisowałem – mieliśmy swój rytuał:
wrócić do pokoju hotelowego i krótko przeanalizować partię, zanim poszliśmy na kolację.

Tym razem jednak dylemat był oczywisty:
każda komórka mojego ciała pragnęła skakać po łóżku i świętować.
Właśnie wygrałem mistrzostwa świata juniorów – kogo w tym momencie obchodziłaby analiza partii?!

Pewnie już się domyślacie, co nastąpiło.
We trójkę wróciliśmy do mojego pokoju, mama wyciągnęła telefon, by rozgłosić radosną wiadomość przyjaciołom i krewnym (większość z nich – łącznie z moją nauczycielką matematyki – mimo późnej godziny nie spała).
Sasza i ja ustawiliśmy figury na szachownicy.
A potem przeanalizowaliśmy moją partię dokładnie tak, jak dziesięć poprzednich – skupiliśmy się na moich niedokładnościach i głęboko zagłębiliśmy się w skomplikowaną fazę debiutową.
Dopiero po zakończeniu tego rytuału zaczęło się skakanie po łóżku!