Aron Nimzowitsch Chess Praxis

Wydanie 2007
Liczba stron 215
Format A5
Język angielski

Znakomity zbiór najlepszych partii Arona Nimzowitscha z komentarzem samego wielkiego mistrza, ale to jeszcze więcej. Nimzowitsch i jego hipernowoczesne idee miały ogromny wpływ na współczesne myślenie szachowe. Nimzowitsch po raz pierwszy przedstawił swoje poglądy w książce Mój system. W kolejnej książce Chess Praxis pokazał i wyjaśnił, jak jego koncepcje funkcjonują w jego własnych partiach.

Aron Nimzowitsch był jednym z największych szachistów lat 20. i 30. XX wieku, klasyfikowanym zaraz za słynnymi mistrzami świata Alechinem i Capablancą. Jego reputacja jako autora jest jeszcze wyższa.

Przedmowa

Współczesny mistrz nie jest tajemniczy. Podobnie jak w każdym innym kierunku artystycznym, gra pozycyjna opiera się na technice, a techniki można się nauczyć – o tym jest ta książka i to jest powód jej powstania. Książka stara się nauczyć gry pozycyjnej: życzliwie i dogłębnie wyjaśnię strategie, które zasygnalizowałem w mojej pierwszej pracy, a zostaną one zilustrowane partiami. Książka jest przy tym całkowicie niezależna od "My System", ponieważ zakłada się, że czytelnik nie musi znać zasad wspomnianego systemu. W razie potrzeby te zasady są krótko wyjaśnione. Do słów takich jak "profilaktyka" czy "nadmierna ochrona" nie trzeba się przyzwyczajać – wystarczy nauczyć się, co oznaczają.

Książka jest cenna również jako zbiór partii. Zawiera, oprócz tych opublikowanych w My System i The Blockade, 109 moich najlepszych partii. Jeśli chodzi o układ książki: unikałem samochwalstwa. Doszedłem do wniosku, że ten błąd, pochodzący z okresu pseudoklasycznego i wciąż popularny, jest równie nieodpowiedni jak niegdyś celebrowane warianty 3...c5 i podobne. Samochwalstwo jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy uznanie zostało niesprawiedliwie odmówione.

Tym razem przygotowałem wiele indeksów. Do szczegółowego spisu treści dodałem również indeks partii i otwarć. Przy podziale materiału niemożliwe było ominięcie wszechogarniających koncepcji, takich jak "centralizacja" czy "wstrzemięźliwość", dlatego dołączyłem również indeks "taktyk partyzanckich zastosowanych w partiach". Nie da się być kompletnym, ale kto chce, może zagłębić się w te "elementy" (kolumna, przesunięty pionek itd.) dokładniej.

I na koniec: chciałbym uzupełnić każdą partię czterema do pięciu diagramami, aby ułatwić odtwarzanie często skomplikowanego splotu wariantów. Dziś jednak modne jest być "smukłym" – a przejrzystość jest hasłem. Polecam prostą i sprawdzoną metodę: podczas odtwarzania partii korzystaj z dwóch szachownic (lub jednej i przenośnej). Jedną partię trzymasz na jednej szachownicy, a analizę śledzisz na drugiej – jest to prostsze, niż się wydaje, i nie stracisz interesujących wariantów.

Myślę, że tym samym wszystko zostało powiedziane i książka jest gotowa dla czytelników.

Sierpień 1928
Autor